دریغا برفتند....

روزمرگی های من

دریغا برفتند....

دریغا برفتند مردانِ ایل

نه آوازِ کبک و نه بویِ چویل

دلِ دشت خالی، هوا سرد و تلخ

نه آوای چَنگ و نه بانگِ سُهیل

چو گردون بگردید و موسم گذشت

نه برگی به شاخه، نه نوری به میل

کجا رفت آن خنده‌های بلند

کجا شد صفِ گرمِ مردانِ نیل

من و باد مانده، من و راهِ دور

من و داغِ کوچ و غمِ بی‌بدیل

دلِ دشت خاموش، شب سرد و دیر

نه آتش به سینه، نه بانگِ اصیل

چو کوچِ بهاری ز خاطر پرید

نه رنگی به چادر، نه شوری بی دلیل

کجا رفت آن مردِ صحراشناس

که می‌خواند افسانه از رود و نیل

کجا شد سوارانِ گردن‌کشِ دشت

که می‌تاختند از سحر تا شب طویل

ابزار وبمستر

آمارگیر وبلاگ

ابزار وبمستر

ابزار وبمستر