نه دنبال فتح جهان بودم،
نه شیفتهٔ آیندههای دور.
من فقط
گوشهای میخواستم
که در آن
صدایم از لابهلای ترکهای روزگار
به خودم برگردد.
پناهی کوچک،
به اندازهٔ یک نفسِ بیهراس،
جایی که بتوانم
روحِ خستهام را
از میان دستهای سردِ جهان
آرام آرام
پس بگیرم.
گاهی آدم
نه به دنبال نور میدود،
نه به دنبال نجات؛
فقط میخواهد
در سایهای امن
فراموش نکند
که هنوز
زنده است

برچسب:
نویسنده: mahansamadyan